หลังจากเสร็จค่ายสานสายใย ไม่รู้พวกแกจะรู้สึกเหมือนกันรึป่าวว่า มันรู้สึกแปลกๆ
 
18 เดือนที่ผ่านมา เต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย ลองนึกดูดีๆดิ มันไม่ง่ายเลยนะเว่ย
ในการที่คน 49 คนจะมารวมตัวกัน แล้วใช้ชีวิต ทำงาน เรียน และบ้าๆบอๆไปด้วยกัน
 
จำได้มั๊ยว่า วันแรกที่เราเจอกัน...เราไม่รู้จักกัน แต่วันนี้...เราสนิทกันมาก
มากจนสามารถทำให้เราพูดคำว่า "รัก" ให้กับใครบางคนที่วันนึงเราไม่ได้รู้จักมันเลย
 
ช่วงเวลาที่ผ่านมา สำหรับเค้า อาจจะมีเวลาที่ต้องทุกข์ใจแล้วก้อต้องเครียดอยู่บ้าง
แต่นั่นมันก้อเป็นสิ่งที่ทำให้เค้ารู้สึกมีความสุขตลอดมา วันนี้ยิ่งรุ้ว่ามันมีค่า
เพราะไม่มีโอกาสที่จะได้ทำมันอีกแล้ว แต่กลับมีความกลัวบางอย่างเกิดขึ้น
 
ยิ่งเห็นว่าพวกเราพูดคุยกันอย่างสนิทใจมากแค่ไหน
ก้อกลัวว่าวันนึงเมื่อเดินผ่านกัน จะไม่มีแม้แต่คำทักทาย
 
ยิ่งเห็นว่าพวกแกไปเที่ยวไปกินน้ำชากัน แล้วต้องโทรชวนกัน
ก้อกลัวว่าวันนึง จะไม่มีแม้แต่เบอร์โทรในมือถือ
 
ยิ่งเห็นว่าพวกเราพูดว่าร๊ากกันมากแค่ไหน
ก้อกลัวว่าวันนึง นอกจากจะไม่รู้สึกรักแล้ว อาจจะเกลียดกันไปเลยก้อได้
 
   สำหรับเค้า สิ่งที่ผ่านมาเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตของเค้า
มันเป็นสิ่งที่ทำให้เค้าไม่อยากไปไหน อยากอยู่แค่ตรงนี้
รู้สึกว่านี่แหละคือสิ่งทื่เราค้นหา คนเหล่านี้แหละคือคนที่อยู่ด้วยแล้วสุขใจ
 
เงื่อนไขของเวลา กำลังบังคับให้เราเดินทางไปพบกันกลุ่มคนใหม่ๆ
แล้วก้อต้องเกิดการปรับตัวเข้าหากัน แล้วสนิทกันได้
   รู้ว่ายังไงเราก้อต้องปรับตัวได้
   รู้ว่าวันนึงเราก้อจะสามารถอยู่ได้ในสังคมใหม่
   รู้ว่าวันนึงเราก้อจะมีเพื่อนสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่องเช่นกัน(ที่ไม่ใช่พวกเมิง)
การที่จะต้องปรับตัว ไม่ใช่สิ่งที่เค้ากลัวเลย
 
แต่สิ่งที่กลัวก้อคือ เมื่อวันนึงเราได้ไปอยู่ในสังคมใหม่ อยู่กับเพื่อนใหม่
เรื่องราวต่างๆที่เคยเกิดขึ้นตลอด 18 เดือน มันจะค่อยๆจางหายไปจากใจของทุกคน
 
   กลัวจะลืมว่า...วันนึงเราเคยยืนกอดกันอยู่ในช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ แล้วร้องเพลงกัน
   กลัวจะลืมว่า...วันนึงเราเคยทำป้ายหาเสียงกันบนดาดฟ้าบ้านกุ
   กลัวจะลืมว่า...วันนึงเราเคยไปทำป้ายหาเสียงกันที่วัด ไมหลับไม่นอน
   กลัวจะลืมว่า...วันนึงเราเคยไปซ้อมการแสดงกันที่สนามกลาง จนถูกเค้าด่า
   กลัวจะลืมว่า...เราเคยต่อสู้มาด้วยกัน เพื่อจะได้เป็น กนร.
   กลัวจะลืมว่า...เราเคยร้องไห้กันไม่รุ้กี่ครั้ง เวลาทำค่าย
   กลัวจะลืมว่า...มีความสุขแค่ไหน เวลาได้เต้นสันฯมันๆด้วยกัน
   กลัวจะลืมว่า...บิวตี้ ออม บอมบ์ อู๋ มันก้อเป็น กนร.19 เหมือนกัน
   กลัวจะลืมว่า...ก่อนจะได้เป็น กนร. เราเคยไปทำค่ายพลแล้วก้อค่ายสุวรรณวงศ์กัน
   กลัวจะลืมว่า...ครั้งนึงเราเคยเป็น กนร.19 ของหาดใหญ่วิทยาลัย
 
เค้าไม่รู้ว่า สิ่งเหล่านี้มันจะอยู่กับเราไปอีกนานแค่ไหน
ไม่อยากได้คำสัญญาจากใครทั้งนั้น ว่าพวกแกจะจำเรื่องราวเหล่านี้
 
หวังแค่ว่าวันหนึ่งได้เราได้กลับมาเจอกัน ไม่ว่าจะที่ไหน
อาจจะเป็นในค่ายใดค่ายหนึ่งของ กนร.
 
เรื่องราวต่างๆทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งของชีวิตพวกเรานี้
จะกลับมาโลดแล่นในความทรงจำของทุกคนอีกครั้ง
 
ฟังเพลง...ความทรงจำสีจาง แล้วรู้สึกเหงาว่ะ
กลัวว่าเงื่อนไขของเวลาที่ทำให้เราต้องจากกัน
จะทำให้วันหนึ่งเรื่องราวทั้งหมดจะหายไปพร้อมกับกาลเวลา
และจะไม่มีเหลือแม้แต่คำว่า..."เพื่อน"
 
 
ใครคนหนึ่งคนนั้น  ในวันหนึ่งวันนั้น   เคยผูกพันกันซะมากมาย
เพราะวันที่ห่างเหิน มันก้อเริ่มห่างหาย เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน
 
   ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักไส   หรืออะไรทั้งนั้น
   เก็บเอาไว้ในส่วนลึก   ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
 
แม้กระทั่งตอนนี้       เขายังอยู่ตรงนี้      ในภาพทรงจำสีจางๆ
เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง บางอย่างก้อยังไม่เปลี่ยนไป
 
ในความทรงจำสีจางๆ
 
 
ร๊ากพวกเมิง
กนร.19

อนุชา อชิรเสนา